Istnieją dowody że śmierć

„Istnieją dowody, że śmierć jako ostateczny selektor zawodzi, umożliwiając wypaczonym ustrojom nie tylko przeżycie, ale także reprodukcję. Struktura biologiczna jest tym bardziej letalna (śmiertelna), im wyżej zróżnicowana. W efekcie, prawdopodobieństwo wystąpienia u człowieka błędu rozwojowego może być stale takie samo, lecz zwiększenie szansy totalności da w efekcie zmniejszenie występowania błędów subletalnych. Dzięki temu, pomimo przypadkowości, przyroda w bardzo wysokim stopniu powtarza rozwój dorosłego człowieka w oznaczonym genetycznie zakresie.
Wspomniane błędy mogą powstawać; 1) już w zapisie informacji genetycznej DNA — jako mutacje, Z) przy spontanicznych aberracjach chromosomalnych, nasilających się w miarę starzenia lub np. pod wpływem promieniowania jonizującego, 3) przy różnicowaniu zarodkowych komórek i tkanek płodu przez zachwianie ich homeostazy. Wszystkie wspomniane zmiany mogą być odwracalne, wyrównywalne (subletalne) lub śmiertelne (letalne).
L. A. Przybora do życia zgodnego z genetyczną normą i śmierci układu hiologicznogo dodaje (z uwagi na przenikanie w nim deteministycznego makroświata przez indeterminizm mikroświata) trzeci możliwy stan, życie zmutowane — mogące zapoczątkować nowy gatunek, jeżeli mutacja dotyczy organizmów jednokomórkowych lub komórek rozrodczych wielokomórkowców — lub subletalne, graniczne (mutacja komórek somatycznych). W tym ostatnim wypadku nawet po osiągnięciu przystosowania do środowiska ustroju taki nowy szczep — który J. Huxley uważał za analogiczny do nowego gatunku — żyje tylko w okresie życia gospodarza. O ile życie subletalne mogą — zgodnie z twierdzeniami Przybory — posiadać nowotwory i potworniaki, to już trudniej zaakceptować ten pogląd w odniesieniu do wszelkich komórek i tkanek somatycznych, które choć powielają się w ramach życia jednego ustroju, nie żyją samoistnie, gdyż ich cechy nie są przenoszone przez komórki rozrodcze ustroju macierzystego.“(6)